یادش گرامی و راهش پر رهرو

نامه الکترونیک چاپ PDF

پیشکسوت: شهيد محمد تقي رضوي در سال 1334 در مشهد مقدس بدنيا آمد. وی براي درس و تحصيل وارد انستيتو مشهد شد. محمد تقي پس از فارغ التحصيل شدن از انستيتوي مشهد، به سربازي اعزام گردید.

دوران سربازي وي، مصادف با اوج‌گيري انقلاب بود و او طی این مدت به روشنگري ديگر سربازان در پادگان پرداخت. به دنبال فرمان امام خميني (ره) مبني بر ترك پادگانها توسط سربازان، او نيز پادگان را ترك كرد و فعالانه وارد مبارزه عليه رژيم شد و لحظه‌اي از فعاليت باز نایستاد. هنگام ورود حضرت امام (ره) به كشور، مشتاقانه رهسپار تهران شد و خود را براي استقبال از معظم له آماده كرد. عشق و علاقه‌اش به حضرت امام (ره) به حدي بود كه همواره با ديدن عكس ايشان به وجد مي‌آمد و نيرو مي‌گرفت. به دنبال پيام حضرت امام (ره) به عضويت جهاد سازندگي درآمد.

رضوي با شروع جنگ تحميلي، به جبهه‌هاي جنگ شتافت و نقطه عطفي در زندگي ‌اش آغاز گردید. وي از روزهاي نخستين جنگ، خود را به جبهه‌‌ها رساند و با عضويت در ستاد جنگهاي نامنظم شهيد چمران به دفاع از انقلاب و اسلام پرداخت. وي در طرح كنال‌كشي اطراف اهواز فعالانه شركت كرد. پس از مدتي به جهاد خراسان پيوست و فعاليتهاي خود را در سنگري ديگر ادامه داد. وي ابتدا به عنوان « مسئول ستاد پشتيباني جنگ جهاد خراسان » مشغول انجام وظيفه شد و نقش بسزايي در سازماندهي و گسترش ستاد پشتيباني ايفا كرد كه با تلاش و پيگيري او ستاد مركزي پشتيباني جنگ و جهاد در جنوب شكل گرفت. او با جمع آوري تعدادي لودر و بولدوزر و غلتك، بناي كار مهندسي – رزمي را گذارد و براي اولين تجربه جاده نظامي انديمشك – حميديه را احداث كرد. شهيد رضوي در جبهه‌هاي نبرد، از خود توانمندي و رشادتهاي بالايي نشان داد و هرگز از تلاش و كوشش باز نايستاد. با ارايه طرحهاي مهندسي بديع و نو،‌ بارها و بارها در عمليات متعدد، راهگشاي فرماندهان و رزمندگان اسلام شد. مهندس جعفري يكي از همرزمان وي مي‌گويد :« در عمليات خيبر وقتي با مشكلات پيچيده‌اي مواجه شديم، ايشان راهي منطقه شد و در ارتباط با مسايل مهندسي آنجا، عيناً منطقه را بررسي كرد و بعد طرحي ارائه نمود كه باعث حفظ و تثبيت جزاير توسط رزمندگان شد.»
رضوي به رغم داشتن مسئوليت بالا، هر جا كه احساس نياز مي‌كرد، فوراً وارد عمل مي‌شد، از زدن خاكريز با لودر و بولدوزر تا ايجاد جاده و پل به عنوان اولين تجربه در امر مهندسي و رزمي، در عمليات «طريق القدس» جاده‌اي ابتكاري از پشت تپه‌هاي «الله اكبر» احداث كرد كه نيروهاي رزمنده با استفاده از آن جاده، دشمن را دور زد و با تصرف توپخانه دشمن، به پيروزي عظيمي دست يافت.
شهيد رضوي با پشتكار وابتكار فراواني كه در عملياتهاي گوناگون از خودنشان داد، توجه مسئولان و فرماندهان جنگ را جلب نمود.
وي پس از ماهها خدمت در مسئوليت فرماندهي مهندسي جهادسازندگي، به عنوان «مسؤول ستاد كربلا» و «فرماندهي مهندسي جنگ جهادسازندگي» و نيز «معاونت فرماندهي قرارگاه مهندسي رزمي قرارگاه خاتم‌الانبياء (صلي الله عليه وآله و سلم) منصوب شد و به هدايت مهندسي – رزمي جنگ پرداخت.
نقطه رهايي شهيد رضوي، هنگام شناسايي منطقه عملياتي كربلاي 10 ، در كوههاي غرب كشور تعيين شده بود. او را به ديار كروبيان فراخوانده بود؛ چرا كه در ميان اهل آسمان، شناخته شده بود تا ميان خاك نشينان.
سكوي عروج بلندترين نقطه زميني بود و محمل عروج گلوله‌اي كه جز مأموريت وظيفه‌اي نداشت. مأمور بود و معذور ميان شعله و انوار انفجار، پايكوبان و دست افشان ساغر مست. چنان شورانگيز به جلوه درآمد كه يادش رفت كه يك پايش را بلندي كوه جا گذاشته است.
اما او ديگر به پاي زميني احتياج نداشت از آن پس، بايد با شاهپر عشق به پرواز درآمد كه در چشم زدني، صدرنشين سفره سدرة المنتهي شد. او روز سوم خرداد ماه1366 در عمليات كربلاي ده، در سردشت، به فيض عظيم شهادت نائل آمد.

 

نظرات کاربران


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به سایت پیشکسوتان جهاد و شهادت می باشد.

info@pishkesvat.ir